Ερασιτέχνης Μοντελιστής στέλνει πύραυλο στο Διάστημα

Ένας ερασιτέχνης πυραυλομοντελιστής κατάφερε να στείλει ένα πύραυλο κοντά στα κράσπεδα του διαστήματος, εκτοξεύοντας την ιδιοκατασκευή του σε ύψος 121.000 ποδών (σχεδόν σε ύψος 40 χλμ.). Η εκτόξευση πραγματοποιήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου στις 11:08 το πρωί τοπική ώρα, από την έρημο της Νεβάδα.

Ο πυραυλοκινητήρας μπόρεσε να παράγει ώση 4000 λιβρών για 8 δευτερόλεπτα επιχύνοντας το βλήμα στα 3 mach μέχρι το ύψος των 3000 μέτρων από όπου μετά η αδράνεια έφερε τον πύραυλο στα 40 χλμ. ύψος μετά από 84 δευτ.

Είναι μια πραγματικά αξιέπαινη προσπάθεια από ένα ερασιτέχνη στις ΗΠΑ που κατάφερε με πενιχρά έξοδα αυτό που δεν έχουν καταφέρει κράτη ολόκληρα και φυσικά η σκέψη μας οδηγεί στη θλιβερή ελληνική πραγματικότητα όπου μια χώρα με μια σημαντική, αλλά ανάπηρη στην πραγματικότητα αμυντική βιομηχανία που δεν έχει καταφέρει να στείλει ούτε ένα μανταλάκι στα 10 μέτρα... Όχι γιατί της λείπουν οι γνώσεις ή οι δυνατότητες αλλά γιατί ακόμη και αυτά τα μανταλάκια πρέπει να τα εισάγει πρώτα.   

ΠΗΓΗ : defencenet.gr

ΤΡΑΒΑΩ ΚΟΥΠΙ ΑΠΟ ΤΟ 1453

Και ξύπνησα από το όνειρο και βγήκα στην πραγματικότητα…

Και είναι σκληρή η πραγματικότητα.

Είδα να τραβάω κουπί. Χρόνια τραβάμε κουπί.

Εγώ τραβάω κουπί από το 1453, 

όταν έγινε η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους.

Έπεσε η Πόλη, έπεσα κι εγώ στη θάλασσα 

και κολυμπούσα 400 ολόκληρα χρόνια για να γλυτώσω τον οθωμανικό.

1821 με γλυτώνει ο Κολοκοτρώνης,

καβαλάω το κουπί για να βγω στη στεριά

και το 1832 δικάζουν το γέρο του Μωριά και βλέπω αυτόν που με γλύτωσε να τον βάζουν φυλακή.

Κι εγώ τράβαγα κουπί.

Βλέπω Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους να μας φέρνουν Έλληνα βασιλιά εισαγόμενο από τη Γερμανία κι εγώ τράβαγα κουπί.

1920 ο Βενιζέλος ονειρεύεται τη Μεγάλη Ελλάδα. Τραβάμε για Μικρά Ασία.

1922 φτάνουμε στη Σμύρνη κι εκεί που καβαλάω το όνειρο για να δω ότι γίνεται πραγματικότητα

βλέπω την καταστροφή της Σμύρνης και λέω: Μάνα η Σμύρνη καίγεται.

1936 έρχεται ο Μεταξάς. Μου βάζει ρετσινόλαδο κι εγώ τράβαγα κουπί.

1940 γίνεται ο αλβανικός πόλεμος. Ρίχνουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα.

Λέει ο Τσόρτσιλ: Από εδώ κι εμπρός θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.

Και το ’45 στη μοιρασιά μας λένε: Έχουμε χεσμένους και τους ήρωες και τους Έλληνες.

’46 μας βάζουν να σκοτωθούμε μεταξύ μας. Πατέρας σκοτώνει γιο, αδερφός σκοτώνει αδερφό, φίλος σκοτώνει φίλο, μάνα σκοτώνει γιο.

Και εγώ έβλεπα και έκλαιγα. Έβλεπα και έκλαιγα.

1967 έρχεται η χούντα. Πάω στον πάτο της θάλασσας μαζί με το κουπί.

’74 έρχεται ο Καραμανλής, μας βάζει στην ΕΟΚ. Άλλο κουπί.

’81 έρχεται ο Ανδρέας Παπανδρέου. Καινούριο κουπί.

’89 έρχεται ο Μητσοτάκης. Εκεί να δεις κουπί.

Φεύγει ο Μητσοτάκης, έρχεται ο Σημίτης.

Φεύγει ο Σημίτης, έρχεται ο Κωστάκης ο Καραμανλής.

Φεύγει ο Κωστάκης, έρχεται ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου…

Εγώ ήξερα ότι στις φουρτούνες φαίνονται οι καλοί καπεταναίοι, ενώ εδώ στις δικές μας θάλασσες τις φουρτούνες τις φέρνουν οι ίδιοι οι καπεταναίοι.

Στάθης Ψάλτης

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2011/10/1453.html

ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ

Αγάπη, Ευτυχία

«Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που τεμαχίζεται και προσφέρεται στους άλλους.
Έχει καταλάβει ότι μέσα στην ιερουργία της αγάπης ο άνθρωπος κατά χάρη μελίζεται και δεν διαιρείται, εσθίεται και ουδέποτε δαπανάται. Έχει γίνει κατά χάρη η ζωή που τρέφει και ποτίζει τον αδελφό.
Είναι ένα μικρό κείμενο με μεγάλη σημασία. Δίνει το στίγμα της ευτυχίας που αναζητούμε όλοι.
Συνήθως θεωρούμε την ευτυχία ως κατάσταση που έχει πηγή το είναι μας, τον εαυτό μας. Όμως φαίνεται πως αυτό είναι πλάνη. Ξεγελιόμαστε από τον πόθο της και μπλεκόμαστε στον εγωκεντρισμό μας. Μάλιστα, είναι τέτοιο το μπλέξιμο που αρκετές φορές θεωρούμε τον εγωκεντρισμό ως αγάπη, γιατί κάνουμε πράγματα που εξωτερικά δείχνουν να προσφερόμαστε στους άλλους ή αισθανόμαστε ωραία ψυχολογικά όταν δείχνουμε ενδιαφέρον.
Ωστόσο, το θέμα στην ουσία:
Αγάπη σημαίνει θυσία του εαυτού μας. Σημαίνει διάλυση του είναι, αυτό το «απαρνησάσθω εαυτόν».
Τότε αυτή η θυσία, γίνεται αιτία ανασυγκρότησης του είναι μας, ανάσταση και όντως Ζωή. Πώς γίνεται να «τεμαχίζεσαι», να «μελίζεσαι», να «εσθίεσαι» από τους άλλους, να αφήνεσαι με άλλα λόγια στους «δημίους» σου και συγχρόνως να διατηρείς αναλλοίωτο το πρόσωπο σου; Γίνεται! Το γνωρίζουμε, τότε και τώρα. Μπορούμε να το γνωρίσουμε από τη δική μας εμπειρία. Αν αφήσουμε την αγάπη και την προσκόλληση στον εαυτό μας, αν «κόψουμε το θέλημα μας» κι ας φαίνεται ανθρώπινο και φυσικό τότε μπορούμε να γνωρίζουμε στην πράξη τι είναι η αγάπη. Και γνωρίζοντάς την έρχεται η ευτυχία.

Η ελευθερία του καθενός μας καθορίζει την πορεία της ζωής του. Η όποια θυσία προσφορά, για να έχει αποτέλεσμα χρειάζεται να γίνεται χωρίς πίεση εσωτερική ή εξωτερική, αλλά με βάση την επιθυμία να ζήσουμε αυτό το «κάτι άλλο» του κόσμου τούτου.

Θεός σημαίνει κίνηση σ' όλες τις φάσεις, κίνηση Τέλεια, Ταχύτατη, Απέραντη, που στην εκδήλωση και Ολοκλήρωσή της Άχρονα, συνταυτίζει όλες τις στιγμές σε Μία.


Ήλθα να σε διδάξω, Άνθρωπε, την Τέλεια Αγάπη... όχι την επίπλαστη επιφανειακή αγάπη σου και την προσφορά της δήθεν ελεημοσύνης σου, αλλ' ήλθα για να σε διδάξω εμπράκτως την περίοδο αυτή την Τέλεια Αγάπη, την Αγάπη την Αγιάζουσα τα όντα, την Αγάπη που μεταμορφώνει τις υποστάσεις, την Αγάπη που κοσμεί τις υποστάσεις, που τις βοηθάει να εκδηλώσουν την Θεία Τελειότητα της Ανάρχου Αγάπης επί της Γης προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς ν' αναμένουν ανταμοιβή. Διότι η προσφορά της Αγάπης, για να είναι ανιδιοτελής και να καταλογισθεί ως προσφορά σου Αγάπης αληθινής δεν πρέπει να περιμένεις την ανταπόδοση. Η Αγάπη φανερώνεται με τη Θυσία. Θυσία του «εγώ» στην Αγάπη, για το σύνολο. Κάθε θυσία του «εγώ», που γίνεται από Αγάπη προς το σύνολο, είναι και ένα ακόμη βήμα για την Επιστροφή.
Κανείς δεν φοβάται το σκοτάδι, φοβάται αυτά που κρύβεται μέσα του...
Κανείς δεν φοβάται τα ύψη, φοβάται την πτώση...
Κανείς δεν φοβάται να πει Σ' Αγαπώ, φοβάται την απάντηση. 


Ιωάννης Β. 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ... ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ

ΞΥΠΝΑ ΕΛΛΗΝΑ...ΣΕ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ !